George Geutjes (57) is docent beeldende kunst en houdt wel van een grapje.

Een kunstschilder is het om de vuiligheid te doen.

“Dit jaar ben ik alweer 24 jaar aan de Kunstlinie verbonden. Of ik bij de muziekschool een afdeling Beeldende Kunst wilde opzette, vroeg de toenmalige wethouder Cultuur. Dat heb ik gedaan, en ik ben ook nog hoofd van die afdeling geweest. Maar sinds ik MS heb, moet ik het rustiger aandoen. Ik concentreer me op lesgeven en kunst beoefenen.

Winterschilder of kunstschilder
Sommige cursisten nemen al 15 jaar les bij mij. Die stoppen alleen wanneer ik stop. Ik weet ze te bewegen elk jaar weer een vraagstelling te formuleren over het probleemgebied dat ze willen ontwikkelen. Bijvoorbeeld kleurgebruik, abstractie of lichtinval. Schilderen is ruimte creëren in het platte vlak. Je kunt het zo zien: de winterschilder speelt met schoonheid; het moet er vooral glad en strak uitzien. Een kunstschilder is het om de vuiligheid te doen. Want hoe smeriger een oppervlakte, hoe beter het licht ermee kan spelen.

Klas op stand
Klas op stand heb ik bedacht. Kun je trouwens ook lezen als ‘klas opstand’. Het is een soort masterclass. Een cursist formuleert voor zichzelf een specifiek probleem waar hij of zij een jaar lang aan werkt. In een jaar komen we tien keer op zaterdag bij elkaar. We informeren elkaar over de stand van zaken en daar geef ik weer commentaar op.  Iedereen maakt een verslag van de bijeenkomst, en zet het op internet . Een cursiste zoekt bijvoorbeeld de grens op tussen erotiek en pornografie in de schilderkunst. Ze doet onderzoek en maakt zelf schilderijen. Af en toe zijn het net geschilderde pornoplaatjes. Zelf doe ik ook onderzoek. Ik verwacht een nieuwe romantiek, na alle zwarte jaren. Ik ben benieuwd welke vorm die gaat aannemen. Zware Duitse romantiek of kitscherige Engelse.  

Eeuwige jachtvelden
Een van mijn cursisten is laatst overleden. Haar kinderen vroegen of ik werk wilde uitzoeken dat ze gemaakt heeft. Ze hebben haar kist daarmee aan de binnenkant bekleed. Zo ging het met moeder mee naar de eeuwige jachtvelden.
Je moet bij mij wel van een grapje houden. Ik confronteerde een nieuwe groep cursisten eens met de usance te eindigen met het Wilhelmus. Toen er twee aarzelend inzetten, deed iedereen uiteindelijk mee. Een week later kwamen ze erachter dat er niets van waar was.

Kip invriezen
Volgend jaar wil ik een solotentoonstelling organiseren. Als ‘attestatie de vita’, teken van leven. Ik ben er nog! Rode draad in mijn werk zijn de thema’s religie, politiek en leven. Bijenwas en ijs, daar werk ik veel mee. Bijenwas is een van de meest constante stoffen. Het heeft  eeuwigheidswaarde. IJs staat symbool voor het menselijke leven, dat juist niet eeuwig is. Het leven is voorbij als het ijs gesmolten is. Ik bouw installaties met blokken ijs die boven de bijenwas hangen en langzaam smelten. Galeriehouders zijn als de dood voor hun dure parketvloeren! Ik heb ook wel eens een levende kip in laten vriezen. Alles voor de kunst.”

Mogelijke quote op een andere pagina
Docent beeldende kunst, George Geutjes: “Er is een eeuwenlange animositeit tussen beeldende kunst en muziek. Aristoteles vond muziek hoogstaander omdat musici in direct contact met de hemel zouden staan. Beeldende kunstenaars hebben dat niet. Wij hebben stof, materiaal, nodig. Ach, ik speel het spelletje mee. Vind ik wel leuk.”

In de primaire kleuren heb ik destijds studies van (naakt)modellen geprobeerd te abstraheren door de vormen terug te brengen tot de essentie waartoe zij hoorden! Net te veel en niet te weinig waarbij de toeschouwer zelf de ruimte krijgt details van de oorspronkelijke schetsen in gedachten terug te plaatsen naar wat het wellicht ooit geweest moet zijn!

Zelfs voor mij en verrassing om met dit vroege werk uit 1971 te worden geconfronteerd!

De 5 schilderijen zijn opnieuw van een lijst voorzien en kunnen voor de prijs van € 350,00 worden gekocht. Bij interesse en/of vragen kun je contact opnemen.

Met groet, George Nicolaas Geutjes. 

2              0              2              1             1             2              0              2              0                2              2

www.apresmoiledelugealmere.fr/2021/12/11/het-verleden-ingehaald

GEORGE GEUTJES schildert wie hij is en wat hij voelt.

–RECENSIE dagblad van het noorden–

‘Hoeveel tijd gaat er niet verloren met getreuzel of met tot niets kunnen komen. De tijd dringt en steeds weer stuit ik op de tijdsorde die bepalend is voor de feitelijkheid of ik het haal of niet. En juist dit spel van versnellen en inhalen, van vroeger of later doet mij de zelfstandigheid ten opzichte van de fysieke tijd beseffen.’

In 1980 schreef beeldend kunstenaar George Geutjes (1952) deze gedachten op papier. Ruim twintig jaar later kregen ze een extra dimensie en betekenis toen de ziekte MS zich bij hem openbaarde en zijn lichaam begon te slopen. Vrijwel onmiddellijk na dit onheilspellende nieuws schilderde hij het dramatische doek ‘Doodsbed’. Een witte, in doeken gewikkelde mensfiguur zweeft in een ondefinieerbaar, kleurrijk beeldvlak. Daarna overviel hem een gevoel van moedeloosheid en het besef van de zinloosheid der dingen. De lust tot schilderen verging hem. Maar inmiddels is ook die fase overwonnen en schildert hij bijna letterlijk alsof zijn leven ervan afhangt. In Galerie Afterdaan is te zien dat de kunstenaar uit Almere schildert vanuit de wetenschap dat de tijd zijn grootste tegenstander is. Het is niet zozeer de haast als wel de expressiedrang die getuigt van gedrevenheid en van de wil om uiting te geven aan bevlogenheid en betrokkenheid.

In zijn recente schilderijen is Geutjes meer dan ooit op zoek naar de binnenkant der dingen. Met zijn werk schaart hij zich in het rijtje van Nieuwe Wilden, Nieuwe Figuratieven en Abstract Expressionisten die schilderkunst vooral zien als middel om uiting te geven aan persoonlijke verwerking van waarnemingen, ervaringen en gewaarwordingen. Het is niet moeilijk om in het schilderij ‘Oxymoron 1’ verwantschappen aan te wijzen met de kunst van Baselitz en de zijnen, terwijl in een ander werk overeenkomsten met de schilderkunst van Alphons Freymuth en zijn geestverwanten terug te vinden zijn. Hoewel hij nooit letterlijk beeldcitaten gebruikt kunnen vanuit het werk van Geutjes allerlei lijntjes getrokken worden naar het verleden. Zo duikt in het schilderij ‘In Blauw’ de piëtachtige gestalte van een vrouw op, terwijl een tweede versie van ‘Oxymoron’ een eigentijdse variant op de Mona Lisa zou kunnen zijn. In het stilleven met flessen is een vleugje Giorgio Morandi te herkennen en het dramatische ‘Momento Mori’ schuilt een vleugje Edward Munch.

Toch is Geutjes tot in de kleinste details zichzelf. Zijn werk is weliswaar stevig geworteld in de kunstgeschiedenis, maar klassieke voorbeelden hebben de kunstenaar geïnspireerd  tot eigentijdse schilderkunst. Het expressionisme van Geutjes gaat verder dan dat van Munch en is minder vrijblijvend dan de (ge)wilde kunst van Baselitz. In het werk van Geutjes klinkt een doorleefde schreeuw door, die de kijker koude rillingen bezorgt en bepaalt bij de intensiteit en heftigheid van het leven. De schreeuw is authentiek en ontdaan van alle franje.

Die schreeuw is eveneens  een ultieme poging om het leven via de schilderkunst te doorgronden en emoties een plaats te geven. De schilderijen van Geutjes zijn ruig; de verfhuid is ruw. Dat is altijd zo geweest. In Galerie Afterdaan is ook ouder werk te zien waarin een zelfde vorm van ongekunsteldheid voortkomt als in de recente schilderijen. Hoewel dit werk zwaar aanleunt tegen de colourfieldpaintings van Rothko en eveneens trekjes van arte povera bezit, is het een aannemelijke voorloper van de nieuwste schilderijen waarin de emotionele lading onverdund is uitgedrukt. Geutjes schildert wie hij is en wat hij voelt. Het scheppingsproces is voor hem een voortdurende zoektocht naar de zin en essentie van het leven. Basisthema’s als tijd, ruimte religie zijn ondergeschikt aan de verwoede pogingen om vorm en uiting te geven aan zijn eigen identiteit.

Tentoonstelling: George Geutjes schilderijen op doek en geprepareerd karton, fotografie en gemengde technieken. Te zien T/M 15 FEBRUARI 2002 Galerie Afterdaan. Carstensdijk 148

Elim/Hoogeveen

Een openbare oproep (proclamatie) voor onderzoek naar het gebruik van kernenergie. Waren we minder vooringenomen geweest en was er onderzoek gedaan naar een oplossing naar de negatieve effecten (van kernenergie) dan zouden we nu wellicht van vele vervelende toekomstige scenario’s gevrijwaard zijn. Jammer een gemiste kans!

Een onderzoek naar de waarde van geld. Of hoe zwarte kunst te witten! Een durende saga in (nog) niet te voorspellen delen. De conclusie is niet waardevast en de inflatoire effecten niet te onderschatten.
NB zwart geld witten kost geld maar levert kijkplezier op!

Kalmére 2020, Joep van Santen Thoe Slooten.
Koopprijs: 100 euro

• 

• 

…kunnen we hierbij Wittgenstein citeren, die ooit stelde dat: ‘waarover men niet spreken kan, men zwijgen moet’, of kiezen we voor Plotinus die zijn gehoor aanzette door het stellen van ‘de juiste vragen?’

Volgens het premissebeginsel het volgende gezien de smalle marges van de samenleving, is het huidige beleid, het maximaal haalbare of kunst/cultuur wordt hevig gekweld door een darmkoliek en weigert hierna de toepassing van spoelingen.

Aan welke voorwaarden moet een vooruitstrevend kunstbeleid voldoen?

Triple P.

1993 Galerie Cirkel