George Geutjes (57) is docent beeldende kunst en houdt wel van een grapje.
Een kunstschilder is het om de vuiligheid te doen.
“Dit jaar ben ik alweer 24 jaar aan de Kunstlinie verbonden. Of ik bij de muziekschool een afdeling Beeldende Kunst wilde opzette, vroeg de toenmalige wethouder Cultuur. Dat heb ik gedaan, en ik ben ook nog hoofd van die afdeling geweest. Maar sinds ik MS heb, moet ik het rustiger aandoen. Ik concentreer me op lesgeven en kunst beoefenen.
Winterschilder of kunstschilder
Sommige cursisten nemen al 15 jaar les bij mij. Die stoppen alleen wanneer ik stop. Ik weet ze te bewegen elk jaar weer een vraagstelling te formuleren over het probleemgebied dat ze willen ontwikkelen. Bijvoorbeeld kleurgebruik, abstractie of lichtinval. Schilderen is ruimte creëren in het platte vlak. Je kunt het zo zien: de winterschilder speelt met schoonheid; het moet er vooral glad en strak uitzien. Een kunstschilder is het om de vuiligheid te doen. Want hoe smeriger een oppervlakte, hoe beter het licht ermee kan spelen.
Klas op stand
Klas op stand heb ik bedacht. Kun je trouwens ook lezen als ‘klas opstand’. Het is een soort masterclass. Een cursist formuleert voor zichzelf een specifiek probleem waar hij of zij een jaar lang aan werkt. In een jaar komen we tien keer op zaterdag bij elkaar. We informeren elkaar over de stand van zaken en daar geef ik weer commentaar op. Iedereen maakt een verslag van de bijeenkomst, en zet het op internet . Een cursiste zoekt bijvoorbeeld de grens op tussen erotiek en pornografie in de schilderkunst. Ze doet onderzoek en maakt zelf schilderijen. Af en toe zijn het net geschilderde pornoplaatjes. Zelf doe ik ook onderzoek. Ik verwacht een nieuwe romantiek, na alle zwarte jaren. Ik ben benieuwd welke vorm die gaat aannemen. Zware Duitse romantiek of kitscherige Engelse.
Eeuwige jachtvelden
Een van mijn cursisten is laatst overleden. Haar kinderen vroegen of ik werk wilde uitzoeken dat ze gemaakt heeft. Ze hebben haar kist daarmee aan de binnenkant bekleed. Zo ging het met moeder mee naar de eeuwige jachtvelden.
Je moet bij mij wel van een grapje houden. Ik confronteerde een nieuwe groep cursisten eens met de usance te eindigen met het Wilhelmus. Toen er twee aarzelend inzetten, deed iedereen uiteindelijk mee. Een week later kwamen ze erachter dat er niets van waar was.
Kip invriezen
Volgend jaar wil ik een solotentoonstelling organiseren. Als ‘attestatie de vita’, teken van leven. Ik ben er nog! Rode draad in mijn werk zijn de thema’s religie, politiek en leven. Bijenwas en ijs, daar werk ik veel mee. Bijenwas is een van de meest constante stoffen. Het heeft eeuwigheidswaarde. IJs staat symbool voor het menselijke leven, dat juist niet eeuwig is. Het leven is voorbij als het ijs gesmolten is. Ik bouw installaties met blokken ijs die boven de bijenwas hangen en langzaam smelten. Galeriehouders zijn als de dood voor hun dure parketvloeren! Ik heb ook wel eens een levende kip in laten vriezen. Alles voor de kunst.”
Mogelijke quote op een andere pagina
Docent beeldende kunst, George Geutjes: “Er is een eeuwenlange animositeit tussen beeldende kunst en muziek. Aristoteles vond muziek hoogstaander omdat musici in direct contact met de hemel zouden staan. Beeldende kunstenaars hebben dat niet. Wij hebben stof, materiaal, nodig. Ach, ik speel het spelletje mee. Vind ik wel leuk.”